субота, 27. август 2016.

Suspiria (1977)


5-

Neki filmovi oduševljavaju nas svojom pričom, emocijama koje nose, dubokom mišlju skrivenom u njihovom narativu, višesmislenošću, i tako dalje; drugi, pak, izazivaju potpuno oduševljenje na visceralnom nivou, audiovizuelni klimaks koji nas obuzima prilikom gledanja. Jedan od takvih jeste Suspiria Darija Arđenta; u pitanju je najbolji film ovog italijanskog reditelja, i svakako jedan od najboljih horora ikada snimljenih. U pitanju je prvi deo trilogije o Tri majke (Mater Suspiriorum, Mater Tenebrarum, Mater Lachrymarum, u prevodu sa latinskog Majka uzdaha, Majka tame i Majka suza, tri zle veštice ogromnih moći), koju čine još i Inferno i The Mother of Tears, znatno inferiorniji filmovi od onog koji danas opisuje.


Već sam početak ovog filma najavljuje dinamiku koja će trajati sve do samog kraja; Suzi, mlada balerina, sleće u nemački grad Minhen i kroz samo srce oluje veka kreće da se probija ka školi plesa u Frajburgu. Kadrovi nevremena i besa prirode naspram krhkog devojčurka kao što je Suzi kao da samo naglašavaju ono što će se dešavati; kada, pak, stigne do grandiozne zgrade akademije, glas iznutra joj saopštava da je ona zatvorena. Vidi jednu od studentkinja kako napušta školu; ubrzo se u jednom od najeksplozivnijih, najjezivijih set-pisova prikazuje njena pogibnja, koja kulminira bacanjem tela kroz mozaik koji prekriva vrh građevine - Pat ostaje da visi u vazduhu, obešena, dok jedna druga devojka završava iskasapljena pod staklom.


Ubrzo ćemo se suočiti sa nizom oniričnih scena, košmara zabeleženih u veličanstvenom, blistavom Tehnikoloru - tu je najezda crva, maskirani ubica čiji napadi nožem postaju predmet autorove fetišizacije, uvek veličanstveni Udo Kir koji objašnjava prirodu veštica, lokve krvi. Blistave scene u crvenom i plavom ključu čine veći deo filma i najprosto blistaju bojom koja ne prestaje da fascinira; ova savršena slika praćena je muzikom benda Goblin koja predstavlja jedan od boljih filmskih skorova. Za Arđenta je karakteristična fantastična režija, kao i uzdizanje autorskog stila iznad supstance, tj, priče, zapleta, motivacije, glume, i to se i ovde ispoljava; ipak, sve to samo doprinosi poniranju u čudesnu viziju ovog velikog autora.


Na Suspiriu svakako vredi obratiti pažnju; u pitanju je sjajan horor film sa evropskim umetničkim pečatom, koji nedostaje većini američkih komercijalnih ostvarenja; takođe, u pitanju je jedan od klasika žanra i neophodna lektira za svakog ko ima pretenzija ka poznavanju horora. Kako je ovo vizuelno superiorno ostvarenje, preporučuje se gledanje u što boljem kvalitetu - kada već niste u prilici da to činite sa celuloida, barem nabavite digitalnu kopiju što je moguće veće rezolucije, zato što se tek tako može u potpunosti doživeti audiovizuelno savršenstvo ovog dela.

Нема коментара:

Постави коментар